Molenwijk zingt mee met Johan

Het verhaal van Johan, Anouk en Nina

Het leven neemt soms opvallende wendingen. Johan woonde nog niet zo lang in de Molenwijk toen hij een Buurtspicknick bezocht. Of misschien nog beter: er bij toeval belandde. Daar sprak hij Anouk en Nina van Buurts. Het was een ongedwongen en gezellig contact, met wat te drinken en een stuk hartige taart erbij. Johan vertelde dat hij altijd ‘in het geluid’ had gezeten. Als geluidman van BN’ers als Marco Borsato en 2 Brothers on the 4th Floor bijvoorbeeld. Dit gesprek was het begin van Johans kennismaking met de buurt. En van een geweldige muziekavond in het Open Koffiehuis in de Molenwijk.

Johan kan bijzonder smakelijk vertellen over de twintig jaren die hij doorbracht in de muziekwereld. En meer in het bijzonder in de wereld van glitter en glamour. “Maar laten we het verhaal maar wat meer op het heden focussen,” zegt hij lachend. Johan nam afscheid van de muziekwereld na een pijnlijk ongeval, waarbij hij zijn enkel brak en fysiek een jasje uit moest doen. Na twintig jaar hectisch leven was het tijd om iets anders te gaan doen.

Koppelen

Johan verkocht in etappes veel van zijn apparatuur. “Maar ik bleef geïnteresseerd in die wereld. Uiteindelijk koop je weer een setje terug. Ik bleef nieuwe dingen aanschaffen. Tot ik dacht: ‘Wat moet ik er eigenlijk mee?’” Dat was in de tijd dat Johan aanschoof bij de Buurtpicknick. “Nina kende een man die ook wel iets met muziek wilde. Ze koppelde ons aan elkaar. Samen hebben we verkend wat we wilden en hoe we dat konden aanpakken.”

In het Open Koffiehuis haakten er meteen mensen bij aan. “Ik wil wel helpen met slingers ophangen.” Het idee voor de avond ontstond eigenlijk vanzelf. Een Amsterdamse avond, omdat er veel ouderen in de buurt wonen en in het koffiehuis komen. Dus met worst en kaas erbij, een slaatje en dat soort dingen. Uiteindelijk haakten wat mensen af, ook omdat we laat met het idee naar buiten traden. Ik moest veel zelf doen. Ik heb slingers gekocht, glazen gehuurd en een aanhanger gehuurd om alles te vervoeren. Dat was eigenlijk te veel werk, maar het was voor mij simpel: we gaan voor de honderd punten. We doen het goed, of we doen het niet.”

Enthousiasme is besmettelijk

En het werden honderd punten! Johan: “Uiteindelijk hing de flyer ook bij Huis van de Wijk De Wereld. Zo kwamen er mensen vanuit de Europawijk naar de Molenwijk om mee te feesten. We zouden om half zeven beginnen, maar om kwart voor zes kwamen mensen al vragen wanneer het zou beginnen.”

“Ik draaide Hollandse hits en organiseerde nog een popquiz. Halverwege de avond trad Sanne Vera op, een singer-songwriter die Nina kende via een vriendin van haar, die zangcoach is. Vanaf het begin gingen de mensen los. Half tien moest het eindigen, maar om tien voor tien ging de stekker er pas uit. En daarna kwam meteen de vraag: ‘Kun je dit ook in De Wereld organiseren?’ Enthousiasme is besmettelijk.”

Johan heeft er zin in, al is het ook veel werk. Momenteel trappen wat fysieke ongemakken op de rem. “Inmiddels heb ik een nieuwe knie, die is nu aan het herstellen. Maar dat er nog iets gaat gebeuren bij De Wereld, dat staat voor mij wel vast. Het is daar groter, dus er zullen ook meer mensen komen. We moeten alleen even kijken of er een vast groepje kan ontstaan dat aanhaakt. Of per locatie kijken of er een paar mensen opstaan die de schouders eronder zetten. Want ik wil me graag bezighouden met de muziek. De lokale variant, met per plek mensen die het mee gaan organiseren, lijkt me het mooist. In de verbinding tussen die mensen ontstaan dan vast ook weer nieuwe dingen.” Lachend: “Ik kan wel bij Buurts gaan werken!”

Betekenisvolle avond

De avond heeft betekenis gehad voor de ruim veertig mensen die er waren. Ze gingen blij naar huis en hopen dat er een nieuwe editie komt. Sommige mensen zullen elkaar er voor het eerst hebben ontmoet, anderen hebben elkaar beter leren kennen.

Ook voor Johan was de avond betekenisvol. “Door deze avond drink ik nu wat vaker koffie bij het Open Koffiehuis. Als je daar zit, merk je dat mensen er zijn omdat ze vragen aan professionals kunnen stellen, maar vooral voor de gezelligheid en het onderlinge contact. Verder heb ik het vooral voor de mensen gedaan. Ik heb jarenlang in die herrie gestaan, maar de bezoekers vonden het leuk. Zo heb ik zelf ook wat nieuwe contacten opgebouwd. En dat is best prettig, want ik woon hier nog niet zo lang. Er kwamen zelfs mensen naar me toe die ik alleen van die avond kende en die me succes wensten met mijn knieoperatie. Dat vind ik wel bijzonder.”