Dit is Buurts: van voordeur tot ommetje

In Dit is Buurts delen medewerkers de verhalen achter hun werk: van kleine ontmoetingen tot grote stappen vooruit.

Kleine stappen

“Vanochtend had ik een afspraak met iemand die ooit veroordeeld is geweest. Hij wil iets van zijn leven maken maar heeft verschillende kwetsbaarheden. We hebben veel samen ondernomen en inmiddels is hij zover dat hij aansluit bij de tafel waar mensen ’s avonds samen eten. Dat zijn de kleine stappen die tellen. Daarna ging ik bij iemand langs die NAH heeft, niet aangeboren hersenletsel. Ze kwam vroeger vaak hier in het Huis van de wijk, want dat was een van de weinige uitjes die ze haar hersenoperatie nog kon ondernemen. Inmiddels is haar mobiliteit verder beperkt en ga ik om de week bij haar langs. Ik ondersteun haar bij verschillende dingen, van de aanvraag voor een scootmobiel tot bekijken hoe ze leuke dingen kan ondernemen. 

Avondommetje

Dan moet ik straks nog naar een oudere meneer om zijn DigiD opnieuw aan te vragen, want dat lukt hem zelf niet. Daarna spreek ik nog iemand die niet lekker in zijn vel zit, psychisch. Ik heb hem even niet gesproken en wil weten hoe het gaat. En aan het einde van de dag ga ik wandelen: een avondommetje met buurtgenoten. Dat kan ik makkelijk inplannen, want ik woon zelf ook in Haarlem. Ik fiets van de ene naar de andere afspraak en als er ’s avonds iets is in de wijk, kan ik zo aansluiten. 

Aan de keukentafel

Mijn maatschappelijke betrokkenheid heb ik van huis meegekregen. Mijn vader was bestuurder van een grote scholengemeenschap. Maatschappelijke onderwerpen werden thuis aan de keukentafel besproken. Ik ben sociaal recht gaan studeren en daarna heb ik lang bij de gemeente gewerkt, bij de afdeling Werk en Inkomen. Ik weet veel van sociale wetgeving, van minimuminkomens, van mensen met geldzorgen en de betrokken instanties. Die kennis neem ik nog steeds mee. Maar inmiddels ben ik zoveel meer dan dat. Als generalist denk je overal over mee. 

Vertrouwen opbouwen

Het meeste voldoening haal ik uit het ondersteunen van mensen. In Nederland is er helaas nog steeds ontzettend veel eenzaamheid. Mensen die teruggetrokken leven achter hun eigen voordeur. Soms hoeft er alleen maar iemand aan te kloppen en ze het gevoel te geven dat ze er niet alleen voorstaan. Diegene ben ik.  Ik ben er om samen met ze op te trekken, ik luister naar ze, help ze hun weg te vinden en misschien zelfs de deur uit te gaan. We bouwen een band op. Het is geen vriendschap, maar wel een persoonlijke relatie. Het mooiste vind ik als ik zie dat iemand weer wat vertrouwen opbouwt, in zichzelf, in de maatschappij. Als ik dat merk, ben ik blij. 

Ruimte om te ontwikkelen

In dit werk is het belangrijk dat je je oordeel opzij kunt zetten. Ik heb te maken met heel veel verschillende soorten mensen. Ook mensen die een tweede kans verdienen. Daarom is belangrijk dat je een open instelling hebt, een brede interesse en dat je goed kunt luisteren. Ook moet je ertegen kunnen, dat je werkdagen niet volgens een vaste planning verlopen. Natuurlijk staan er soms vergaderingen of meetings op de planning waar ik bij aanwezig moet zijn, maar voor de rest bepaal ik zelf hoe mijn dag eruitziet. En dat is heel verschillend. Ook is er veel ruimte om jezelf te ontwikkelen en dingen op te zetten of aan te pakken. Die vrijheid vind ik heerlijk.